WOORDJE VAN DE PADRE
Wil je Jezus zien?
Goede vrienden,
Op zondag 27 november zijn we van start gegaan met de advent.
Gedurende vier weken mogen we groeien naar het feest van Kerstmis toe. We maken een adventskrans met vier kaarsen en elke zondag mag er een kaarsje meer branden.
Zo groeit het licht. Steeds is er meer licht, tot we met Kerstmis het feest van het Licht vieren.
Want weet je wat we eigenlijk vieren met Kerstmis?
Dat onze God, die soms ver lijkt van ons, mens is geworden. In een klein weerloos kindje is Hij op de wereld gekomen. Hij is heel dicht bij ons gekomen, zodat we Hem kunnen zien.
De advent is een heel genadevolle periode. Dat heb ik zelf al vaak mogen ervaren. Ooit besliste ik tijdens de advent om priester te worden. De advent is een periode waar we mogen waakzaam zijn. En een scout kan goed waken. Waken bij de vlag, waken bij het vuur,…Maar waakzaamheid in de advent is eigenlijk onze ogen open houden, voor die plaatsen en momenten waar we Jezus kunnen ontmoeten. Ja, we kunnen Jezus écht ontmoeten, in ons leven van elke dag: op school, in de bus, tijdens een scoutsactiviteit, in het verrichten van een goede daad, thuis bij onze ouders,…
Zou jij graag Jezus zien? Ik wil je een tip geven.
Probeer eens in de advent om elke avond voor het slapengaan even een kruisteken maken en denken aan Jezus. Overloop dan je dag en zoek een antwoord op de volgende vraagjes:
* Wat is goed gegaan?
* Wat ging moeilijker? Ik kan hiervoor Gods’vergiffenis vragen
* Waar heb ik Jezus ontmoet?
Elke dag is Jezus bij ons, en doet Hij dingen in ons leven, maar meestal zien we het niet. We hebben er geen oog voor. Een wijze monnik zei me ooit: “Wie nooit achterom kijkt, kan God niet ontmoeten.” Gods’aanwezigheid zien we soms pas nadien: in het goede werk dat Hij gedaan heeft.
Laat ons tijdens de advent af en toe een momentje heel stil zijn, om te bidden en om even achterom te kijken, naar het goede dat Jezus in ons leven doet. Laat ons dan dankbaar zijn.
En ik ben er zeker van: als je dát doet tijdens de advent, zál je Jezus ontmoeten!
Padre Lode.
September 2011
Op een mooie zaterdagavond in de lente, kwam leider Adelaar (alias Niels) me na de viering vragen of ik het zou zien zitten om even op bezoek te komen op het zomerkamp van de verkenners. Ik had er enorm veel zin in, maar het was haast niet haalbaar: de Lourdesbedevaart met mensen met een handicap, het kamp met de Sint-Michielsbeweging,… Waarom vinden alle zomerinitiatieven plaats in die twee laatste weken van Juli?
Of zou ik het er toch nog even kunnen tussen wringen? Na een autorit door de mooiste dorpjes van Noord-Frankrijk, kwam ik op het kasteeldomein van Chevrières aan. Ik was al snel onder de indruk van de mooie bouwwerken die de verkenners gemaakt hadden. En alles zo ‘basic’! Geen elektriciteit, geen waterleiding, maar één en al verbonden met de natuur.
Het deed me denken aan de Heilige Franciscus, één van de grootste heiligen die ooit geleefd hebben. Als rijke handelaarszoon deed hij afstand van al zijn bezit, om heel eenvoudig en sober te leven. Hij voelde diezelfde grote verbondenheid met de schepping, wat ik ondertussen bij elke scout ontdek.
Die avond in de schaduw van het kasteel van Chevrières beleefde ik één van de mooiste vieringen van mijn zomervakantie. Te midden van de natuur voelt men zich ook dichter bij God. Als priester kwam ik geestelijk voedsel geven aan de verkenners, maar eigenlijk gaven de verkenners me nog veel meer terug…
Toen de groepsleider me enkele weken later kwam vragen om de nieuwe padre te worden, heb ik eigenlijk niet getwijfeld. Graag wil ik jullie nabij zijn en Jezus helpen aanwezig te brengen in jullie groep, maar vooral ook in jullie leven.
Nu moet ik nog heel veel leren, om wat in de scoutstraditie thuis te komen. Maar toch voel ik me al ten volle scout, als deel van de familie. Ik wens jullie en eigenlijk mezelf ook, een super scoutsjaar toe!!
Padre Lode
WOORDJE VAN DE PADRE
Wil je Jezus zien?
Goede vrienden,
Op zondag 27 november zijn we van start gegaan met de advent.
Gedurende vier weken mogen we groeien naar het feest van Kerstmis toe. We maken een adventskrans met vier kaarsen en elke zondag mag er een kaarsje meer branden.
Zo groeit het licht. Steeds is er meer licht, tot we met Kerstmis het feest van het Licht vieren.
Want weet je wat we eigenlijk vieren met Kerstmis?
Dat onze God, die soms ver lijkt van ons, mens is geworden. In een klein weerloos kindje is Hij op de wereld gekomen. Hij is heel dicht bij ons gekomen, zodat we Hem kunnen zien.
De advent is een heel genadevolle periode. Dat heb ik zelf al vaak mogen ervaren. Ooit besliste ik tijdens de advent om priester te worden. De advent is een periode waar we mogen waakzaam zijn. En een scout kan goed waken. Waken bij de vlag, waken bij het vuur,…Maar waakzaamheid in de advent is eigenlijk onze ogen open houden, voor die plaatsen en momenten waar we Jezus kunnen ontmoeten. Ja, we kunnen Jezus écht ontmoeten, in ons leven van elke dag: op school, in de bus, tijdens een scoutsactiviteit, in het verrichten van een goede daad, thuis bij onze ouders,…
Zou jij graag Jezus zien? Ik wil je een tip geven.
Probeer eens in de advent om elke avond voor het slapengaan even een kruisteken maken en denken aan Jezus. Overloop dan je dag en zoek een antwoord op de volgende vraagjes:
* Wat is goed gegaan?
* Wat ging moeilijker? Ik kan hiervoor Gods’vergiffenis vragen
* Waar heb ik Jezus ontmoet?
Elke dag is Jezus bij ons, en doet Hij dingen in ons leven, maar meestal zien we het niet. We hebben er geen oog voor. Een wijze monnik zei me ooit: “Wie nooit achterom kijkt, kan God niet ontmoeten.” Gods’aanwezigheid zien we soms pas nadien: in het goede werk dat Hij gedaan heeft.
Laat ons tijdens de advent af en toe een momentje heel stil zijn, om te bidden en om even achterom te kijken, naar het goede dat Jezus in ons leven doet. Laat ons dan dankbaar zijn.
En ik ben er zeker van: als je dát doet tijdens de advent, zál je Jezus ontmoeten!
Padre Lode.
September 2011
Op een mooie zaterdagavond in de lente, kwam leider Adelaar (alias Niels) me na de viering vragen of ik het zou zien zitten om even op bezoek te komen op het zomerkamp van de verkenners. Ik had er enorm veel zin in, maar het was haast niet haalbaar: de Lourdesbedevaart met mensen met een handicap, het kamp met de Sint-Michielsbeweging,… Waarom vinden alle zomerinitiatieven plaats in die twee laatste weken van Juli?
Of zou ik het er toch nog even kunnen tussen wringen? Na een autorit door de mooiste dorpjes van Noord-Frankrijk, kwam ik op het kasteeldomein van Chevrières aan. Ik was al snel onder de indruk van de mooie bouwwerken die de verkenners gemaakt hadden. En alles zo ‘basic’! Geen elektriciteit, geen waterleiding, maar één en al verbonden met de natuur.
Het deed me denken aan de Heilige Franciscus, één van de grootste heiligen die ooit geleefd hebben. Als rijke handelaarszoon deed hij afstand van al zijn bezit, om heel eenvoudig en sober te leven. Hij voelde diezelfde grote verbondenheid met de schepping, wat ik ondertussen bij elke scout ontdek.
Die avond in de schaduw van het kasteel van Chevrières beleefde ik één van de mooiste vieringen van mijn zomervakantie. Te midden van de natuur voelt men zich ook dichter bij God. Als priester kwam ik geestelijk voedsel geven aan de verkenners, maar eigenlijk gaven de verkenners me nog veel meer terug…
Toen de groepsleider me enkele weken later kwam vragen om de nieuwe padre te worden, heb ik eigenlijk niet getwijfeld. Graag wil ik jullie nabij zijn en Jezus helpen aanwezig te brengen in jullie groep, maar vooral ook in jullie leven.
Nu moet ik nog heel veel leren, om wat in de scoutstraditie thuis te komen. Maar toch voel ik me al ten volle scout, als deel van de familie. Ik wens jullie en eigenlijk mezelf ook, een super scoutsjaar toe!!
Padre Lode