De schoolboeken zijn nog maar net dicht en de welpinnen verzamelen zich al aan de voorkant van het station. Op de trein herhalen we een aantal scoutstechnieken en wordt het verhaal van Kotick, de witte zeehond, verteld. Het hele weekend staat in het teken van deze zeehond. De treinrit van bijna twee uur vliegt gelukkig voorbij, maar de wandeling van het station in Herent tot aan de kampplaats mag voor sommigen wel wat korter zijn. De welpinnen van Nossegem waren al eerder aangekomen en nadat de matjes en slaapzakken zijn uitgerold, zingen we gezellig samen enkele liedjes. Vrolijke vrienden, de poes van tante Loes, if you’re happy and you know it en nog veel meer echte scoutsklassiekers worden uit volle borst meegezongen. Als ook de welpinnen van Gent aankomen en we met z’n allen cake hebben gegeten, is het tijd om de tanden te poetsen en onder de wol te kruipen. Ondanks het late uur zijn er toch enkele welpinnen die het moeilijk hebben om direct in slaap te vallen. Wat zou morgen brengen … ?

Opstaan, ochtendgymnastiek, ontbijten, afwassen … het klinkt allemaal zoals het gewone ochtendprogramma van een weekend, maar als je met vijftig bent, vergt het toch wat extra organisatie. Soms moet je opletten dat een jongere welpin niet verloren loopt in de drukte, maar dankzij de inzet van onze (hulp)nestleidsters verloopt alles vlot en hoort iedereen erbij. Misschien is dit het moment om even te vermelden hoe trots ik ben op onze welpinnen met twee sterren, ze zullen fantastische gidsen zijn, dat weet ik nu al! Na de opening gaan de Brugse welpinnen naar het bos. Jammer genoeg voelt Anneleen zich niet goed en blijft zij, verstopt onder drie slaapzakken, binnen. We luisteren naar de rest van het verhaal van Kotick en spelen daarna een tikspel met kampen in het bos. De tijd vliegt en voor we het weten, is het tijd om terug naar de andere groepen te gaan voor het middageten.
Na de platte rust spelen we een groot postenspel met alle welpinnen samen. Ze worden opgedeeld in verschillende groepen en deze groepen kunnen elkaar uitdagen. Als ze winnen kunnen ze omhoog op de ladder en krijgen ze een woord. Met deze woorden kunnen ze een zin vormen en zo worden we naar de ingang van het bos geleid. Na een vieruurtje spelen we daar het tweede deel van het spel, een Hébert-parcours. Terug op de kampplaats bereiden we de wake voor en daarna schuiven we aan voor een heerlijk bord spaghetti (of twee of drie). In de wake geven de welpinnen het beste van zichzelf en daarna kruipt iedereen uitgeput in zijn slaapzak.

Dat veertig welpinnen (en hun leidsters) nogal wat lawaai kunnen produceren, hadden we al gemerkt tijdens het weekend, maar dat ze ook zo stil kunnen zijn, vond zelfs de pastoor een applausje waard. De welpinnen zijn trouwens niet enkel stil en eerbiedig tijdens de mis, ze luisteren en zingen ook heel goed mee. Na de mis pauzeren we nog vlug even voor een groepsfoto en het afscheid en dan gaat elk zijn eigen richting uit. Gent naar het station, Nossegem naar de kampplaats waar ze opgepikt zullen worden en wij in zeven haasten naar de kampplaats voor ons middageten (hot dogs!) om daarna even snel weer terug te stappen naar het station. De aansluiting is vlot, de medepassagiers vriendelijk en de treinreis heerlijk ontspannen na de flinke wandeling met de rugzakken. Bijna alle welpinnen profireren van de rit om nog enkele proefjes te doen en, jawel hoor, op de volgende activiteit zullen drie welpinnen een badge behalen, Klara, onze jongste teerpoot, zal haar das krijgen en Rebecca is klaar voor haar belofte! We zien allemaal al heel erg uit naar de feestelijke activiteit op 17 december en natuurlijk ook naar een volgend weekendje weg. Wie weet opnieuw met de andere Vlaamse welpinnen?